Jerzy Paciorkowski

Jerzy Paciorkowski (ur. 13 grudnia 1893 w Będzinie, zm. 9 listopada 1957 w Londynie) był prawnikiem i działaczem państwowym II Rzeczypospolitej. Studiował prawo w Petersburgu, a następnie na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie zdał egzamin końcowy w 1921 roku. Pracę w administracji państwowej rozpoczął w 1919 roku. W kolejnych latach pracował w Ministerstwie Pracy i Opieki Społecznej oraz Ministerstwie Spraw Wewnętrznych. Kierował departamentem politycznym MSW, a w 1929 roku został szefem gabinetu premiera Kazimierza Świtalskiego.

W 1930 roku objął urząd wojewody kieleckiego. W latach 1934-1935 był ministrem pracy i opieki społecznej, a w latach 1935-1938 posłem na Sejm. Pełnił również funkcje wiceministra spraw wewnętrznych i wojewody warszawskiego. Związany z obozem piłsudczyków, po śmierci Józefa Piłsudskiego związał się z grupą Edwarda Rydza-Śmigłego. We wrześniu 1939 roku rozpoczął emigrację; przez Szwecję i Holandię dotarł do Francji, a następnie do Londynu. Nie uczestniczył w życiu społecznym ani politycznym emigracji. Zmarł i został pochowany w Londynie.

Na podstawie artykułu „Jerzy Paciorkowski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.