Lucjan Partyński

Lucjan Partyński urodził się 2 lutego 1912 roku w Będzinie. Był członkiem KZMP i KPP. Przed wojną odbywał karę dożywotniego więzienia za zabójstwo popełnione wspólnie z Janem Foremniakiem. Przez pewien czas dzielił celę z Marcelim Nowotką. Należał do pierwszego składu Grupy Inicjatywnej PPR, lecz wycofano go z niego po katastrofie lotniczej pod Smoleńskiem we wrześniu 1941 roku.

W latach 1939-1940 pracował w parowozowni białostockiej, ukończył technikum kolejowe i pełnił funkcję sekretarza Związku Zawodowego Kolejarzy. Następnie był redaktorem polskojęzycznego „Sztandaru Wolności”, wydawanego na sowieckiej Białorusi. W 1943 roku zrzucono go z zadaniem wojskowym do radzieckiej partyzantki w okolicach Baranowicz. Później służył w Brygadzie Armii Ludowej im. Grzybowskiego.

Od grudnia 1944 roku pracował w Głównym Zarządzie Informacji Wojska Polskiego, a od maja 1946 roku zajmował stanowiska kierownicze, między innymi zastępcy szefa Zarządu Informacji Wojsk Lotniczych. Był członkiem PPR i PZPR. Otrzymał Order Krzyża Grunwaldu III klasy, Srebrny Krzyż Zasługi oraz Medal im. Ludwika Waryńskiego. Zmarł w 1996 roku w Kołobrzegu.

Na podstawie artykułu „Lucjan Partyński” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.